Przed zagraniem w Zew Prypeci mój stosunek do serii S.T.A.L.K.E.R można było określić jako dosyć ambiwalentny. Z jednej strony dostaliśmy dosyć ambitne tytuły osadzone w szalenie interesującym klimacie katastrofy Czarnobylskiej, lecz niesamowita ilość błędów oraz niestabilność napędzającego produkcje silnika potrafiła mnie niesamowicie sfrustrować. W polubieniu cyklu na pewno nie pomagały nieco zbyt zagmatwana ścieżka fabularna oraz kiepsko wyważony poziom trudności. Pomimo tych wszystkich niedociągnięć zarówno Cień Czarnobyla jak i Czyste Niebo potrafiły jednak dostarczyć całkiem sporo bezkompromisowej rozgrywki, która pozbawiona była szeregu popularnych obecnie „usprawnień” mających na celu „umożliwienie dotarcia do jak najszerszego grona odbiorców,” co niestety prawie zawsze synonimiczne jest z maksymalnym spłyceniem gry.